Netwerk DAK - Door Aandacht Kracht
 
Twee uur drugspastoraat


TWEE UUR DRUGSPASTORAAT:
LIEF EN LEED UIT EEN VERRE WERELD IN ONZE STAD
DOOR GERSON GILHUIS

Zomaar een spreekuur van het Drugspastoraat. Samen met twee vrijwilligers, Gerry en Tom maak ik me klaar om gebruikers met koffie, goede moed en een luisterend oor te ontvangen. Vandaag begint het spreekuur al eerder. Boban breekt zowat door de deur heen en komt dolblij binnen zeilen. Hij kan niet wachten met het goede nieuws: eindelijk een woning! Begeleid wonen dit keer.

Onstuitbare chaos
Vijf jaar geleden is hij alles kwijt geraakt: huis, hond, inboedel, gezondheid en zin om te leven. Hij raakte de grip op zijn woonsituatie en levensritme kwijt. Mensen over de vloer die er niet moesten zijn, omgegooid dag en nacht ritme, onstuitbare chaos. Het eindigde op straat en in een lang traject van terugkeer via ziekenhuizen, daklozenopvang, herstellingsoorden. Al die tijd geslapen met anderen op de kamer, met één oog open, zodat zijn radio in zijn slaap gepikt zou worden. Regelmatig kwam iemand van het drugspastoraat bij hem langs. "Dat kaartje met die bergen erop heb ik nóg boven m'n bed hangen. Gelukkig heeft dat verder geen waarde, anders zouden ze het nog pikken." -Hij kan zijn geluk niet op: "Ik zei toch dat het goed zou komen? Volgens mij zit Onze Lieve Heer daar achter. Weet je, een jaar geleden zat ik in de kerk…ik was klaar was met bidden en toen ik naar het kruis keek gaf Jezus mij zó een knipoog. Ik wist toen dat het moeilijk ging worden, maar dat ik er wel doorheen zou komen."  Ik ben blij voor Boban. "Ja" vervolgt hij,  "en nu moet ik € 50,- voor een fiets hebben en een pak shag". Ik zeg: "Die vijftig piek kun je op je buik schrijven, maar ik zal Gerry vragen of ze met jou een pak shag gaat halen." Hij pakt een pen, tilt z'n T-shirt op en schrijft daar met grote letters 50 op. "Zo goed?"  "Uitstekend! Als ze je nu geen fiets geven, weten ik het ook niet." 

Hoop
Cindy is in de wachtkamer ondertussen druk met Tom in gesprek. Ze zitten gebogen over belangrijke papieren: vreemdelingendienst, sociale dienst, brief van de dokter, brief aan de advocaat, deurwaardersbevel... Al tijden druk ermee bezig. Of  het gaat lukken om haar zaak zo te spelen dat ze toch haar wonig mag houden is de vraag, maar sinds kort doen er een paar mensen bij de sociale dienst goed hun best. Wie weet… Cindy heeft weer hoop. "Fijn dat je mij door Theo laat helpen, hij heeft er echt slag van! Volgens mij gaan we het winnen hoor!" Cindy zit zonder uitkering. Vandaag kan ze samen met een paar anderen voor  € 11,50 naar de Albert Heijn om eten te kopen. Dat kan drie keer, daarna moet je terug betalen. Tom gaat met ze mee. Voor Cindy zal dat voorlopig geen haalbare kaart zijn. Ik bedenk ondertussen waar we voor haar een structureel potje kunnen vinden. Ik bel het AIDS-fonds en schrijf een brief. Wie weet…

Aan de telefoon is Leo. Collect call uit de gevangenis in Lelystad. Of er niet iemand langs kan komen. Hij moet toch langer zitten dan hij dacht.  "Kan Andree niet komen?  - Trouwens, als ik weer thuis ben, dan moeten wij ook maar weer eens bij elkaar gaan zitten om over de bijbel te praten. - Ik heb daar heel interessante ideeën over, dat zal ik je wel eens vertellen…"  

Ondertussen is Gerben aangeschoven. Zijn vader, Harrold, is twee dagen gelden aan de gevolgen van een hartstilstand in het ziekenhuis overleden. Hij lag al een paar dagen in coma. Harrold was geen gebruiker en Gerben ook niet, maar zij kwamen wel in de Crypte, 'onze kerk'. Elke zondag. Harrold leefde op straat en sliep in een caravan. Hij laat geen adres achter, geen verzekering, niks. Hij was uiterlijk tevreden, maar gaf niet om zijn slechte hart. Ergens moet hij geweten hebben dat het vroeg of laat gebeurd zou zijn, maar hij sprak er nooit over. Gerben is de enige van de familie die zich verantwoordelijk voelt voor een mooie begrafenis. Een dag eerder hebben we samen met een vriend een afscheidsritueel gehouden en gebeden vlak voordat de artsen om 12:00 "de stekker eruit zouden trekken". Cornelis werd gezegend met water uit Lourdes: "niet als een magisch water dat je beter zal maken, maar als een teken van zuiver water, waar mensen hoop uit halen, zoals het water waarmee je gedoopt bent. Zo verlaat je door dit water het leven. Gezegend ben jij, zijn je lippen, je oren, je ogen, je handen, om het moois dat ze hebben gezien, aangeraakt, gehoord… Om de pijn die ze hebben ervaren, om het leed dat ze hebben aangericht… Dat alles, dat wat je deelde en wat je verborgen hield, heel je leven neem je mee, naar een ander leven waar je gezien zult worden en geoordeeld door de liefde van God…" 
Met Gerben bespreek ik hoe we de begrafenis zullen doen. Zijn vader was dol op trucks en Gerben is chauffeur. Ergens in de caravan lag een bandje met muziek van truckerzanger Henk Wijngaard. Uit mijn hoofd ken ik alleen de hit "Met de vlam in de pijp scheur ik door de Brennerpas, met mijn vijftientonner diesel, ver van huis maar in mijn sas…" Echt toepasselijk lijkt dat mij niet, maar op het bandje zullen ongetwijfeld ook wel andere nummers zijn. We maken een afspraak om later op de dag er verder over te praten.

Het spreekuur is nog niet voorbij. Er zitten nog drie mensen bij Theo en Gerry koffie te drinken en er zullen nog een paar mensen in de loop van het uur komen: andere Gerbens, Cindy's, Leo's. Mensen van wie ik de naam verzin, maar van wie ik de levens in dit 'spreekuur' bij elkaar breng. Geen uitzonderingen. Het is een doodgewoon spreekuur. 

Ik besef dat het misschien niet zo gewoon overkomt. Het is dan ook een avontuurlijke en heftige andere wereld waar wij ons met het Drugspastoraat in begeven. Compleet anders, en toch zo dichtbij. Bij ons om de hoek.

Je hoeft niet naar een ver land om een andere wereld te ervaren.
Je hoeft ook niet naar verre landen te gaan om te ervaren hoe mensen kunnen vechten voor hun bestaan, en daarbij zeer taai, creatief, manipulatief, humoristisch, ergerniswekkend, inspirerend kunnen zijn. Het is een aparte wereld in onze eigen stad. Confronterend, ontroerend. Pastores en vrijwilligers proberen door erbij te zijn, kleine stukjes van het leven van deze mensen mee te maken en zo een brug te slaan tussen werelden die anders gescheiden van elkaar blijven.

Hier heb ik alleen het spreekuur beschreven, maar er is veel meer, zoals de vieringen in de Crypte, het huisbezoek, het krantje, de uitvaarten enz. Als je zelf ook vrijwilliger zou willen worden of interesse hebt in het werk van het drugspastoraat, neem dan contact op met de straatpastor bij jou in de buurt.


 

terug
 
 
In Beeld
Activiteiten bij de inloop
meer
 
Wat doet Netwerk DAK?
meer
 
Ons werk wordt mede mogelijk gemaakt door