Netwerk DAK - Door Aandacht Kracht
 
Passie

Al jaren komt Ruud bijna dagelijks bij het Annahuis over de vloer. Hoeveel uren hebben we al naar hem geluisterd? Met hem gesproken. Soms geniet ik van zijn verhalen. Lachen we samen. Deze mooie, charmante man, rechtop, altijd met rugzak en paraplu. Vaak probeer ik hem met zachte hand richting deur te krijgen. Als de bel om half vijf
's middags lang en aanhoudend gaat weet ik wie het is. En dat hij waarschijnlijk teveel op heeft. Ik stik van de pijn, zegt hij dan. En hoe langer we hem kennen, hoe beter we zien wat hij draagt. Alles voelt hij. Zacht tot in zijn ziel. Uitge-spuugd worden, betalen voor warmte, gesloten kerk, zingen voor geld, klappen op straat, zatlap. Hij kan hardheid niet verdragen. En hoe kun je ook?
En dus blijven we bij hem. Althans, we proberen het. Een diepe zucht, deur open. Hé Ruud, hoe is het? Luisteren, troosten, toespreken, en naar huis sturen.
Een week na de brief bezoek ik zijn flat. Hij vindt het moeilijk om anderen toe te laten in zijn domein. Overal in de flat ligt rommel, maar tussen het vuil zie ik kleine altaartjes, met zorg en creativiteit neergezet. Met lichtjes en relikwieën.
's Avonds zegt hij tegen me: jij vond het één grote zooi, hè, mijn flat. Nee, dat is niet waar, zeg ik, want ik heb ook hele mooie dingen gezien. Het schilderij van mijn moeder, zegt hij, en schiet vol. Ja zeg ik, dat is prachtig. En dat hangt niet in de rotzooi hè? Nee Ruud, dat hangt niet in de rotzooi. Hij huilt. En ik zie het schilderij weer voor me. Waar andere muren en vloeren vol liggen met van alles hangt het schilderij van zijn moeder op een bijna lege wand. Een statige vrouw, met hetzelfde grijze haar, kijkt de kamer in. Door mijn hoofd en ziel gaat nog een ander beeld van zijn flat. Verontrustend en enorm. Om het kruisbeeld in de keuken hangen zijn bebloede kleren. Hij wijst ze aan. In die kleren is hij neergestoken. Het verhaal heeft hij al zo vaak verteld. Ze hangen om Christus heen. Dat zijn mijn kleren, zegt hij. Dit is mijn bloed.
Een maand later spreek ik opnieuw de woningbouwvereniging. Het is goed gegaan de laatste weken. De huur wordt niet opgezegd als Ruud blijft meewerken aan het opruimen van zijn flat en geen overlast veroorzaakt. Op de fiets zend ik een vreugdekreet naar de hemel. Er is nog een lange weg te gaan.

terug
 
 
In Beeld
Activiteiten bij de inloop
meer
 
Wat doet Netwerk DAK?
meer
 
Ons werk wordt mede mogelijk gemaakt door