Netwerk DAK - Door Aandacht Kracht
 
Mens waar ben je?

Ik zeg: “blijf maar rustig zitten. Zo te zien kun jij wel wat rust gebruiken. Ik zal me even aan je voorstellen, ik ben Gerzon. Hoe heet jij?”
Hij zegt: “Adam.” “Mooie naam!” reageer ik, en ik nodig hem uit voor een kop koffie.
“Gelukkig”, zegt hij, “even iemand die normaal doet. Zo vaak kom ik ze niet tegen.” Hij vertelt in tien minuten zijn verhaal. Adam is alleen, ouders overleden, verslaafd, huis kwijt, nu drie jaar op straat. Hij redt het nog net, zonder detenties en zonder hulpverlening. Maar hoe lang nog? Adam is op: “Ik heb niemand, dat geldt voor ons allemaal. Niemand zal het toegeven, maar we hebben geen vrienden.”

Ik nodig hem uit om bij het spreekuur langs te komen. Ik vertel hem over de vieringen en geef hem ons kaartje. Hij zegt dat hij langs zal komen, maar daar ben ik niet zo zeker van. Ik voel dat hij me aan het hart gaat. Eigenlijk wil ik niet wachten totdat hij zichzelf een keertje meldt. Ik wil hem liever niet kwijt. Daarom vraag ik: “Adam, waar kan ik je vinden?”

Ik hoor het mezelf nog zeggen, helderder dan ooit, die echo van de al-lereerste vraag uit Genesis, als God en mens elkaar net leren kennen. De vraag die ook ons bezig houdt. Het kan niet dieper terug in de bijbel: en sinds ik hem zelf hardop gesteld heb, besef ik: het kan ook niet concreter. Adam, mens waar ben je?
Hij antwoordt: “Op de Zeedijk.”


Gerson Gilhuis

 

terug
 
 
In Beeld
Activiteiten bij de inloop
meer
 
Wat doet Netwerk DAK?
meer
 
Ons werk wordt mede mogelijk gemaakt door