Netwerk DAK - Door Aandacht Kracht
 
Eenzame avonden

“Ik ben na een lange tijd via een traject in een woning terechtgekomen. Ik had er keihard voor gevochten en ik heb ‘t daardoor vaak heel zwaar gehad. Ik moest twee jaar lang aan allerlei eisen voldoen om daar te mogen wonen. Na 2 jaar detentie en 2 jaar ellende op straat had ik echt gedacht dat de woning datgene was wat ik nodig had. Op 8 juli was het zover:

ik kreeg in mijn nieuwe woning de sleutels en tekende een contract. De onbekende woonbegeleider gaf mij de sleutels in mijn hand en zei: “succes ermee”. Daar stond ik in een kale flat met NIKS er in. Ik kreeg meteen het besef van alle verantwoordelijkheden en verplichtingen die aan een woning vastzitten. Hier was ik niet op voorbereid. Ik voelde me bekeken door mijn omgeving, alsof ze me allemaal in de gaten hielden. Ik ben de deur uitgelopen en diezelfde dag nog maar één keer teruggeweest.

Die avond ben ik naar ‘t park gegaan ging daarna met iemand anders naar huis. Die persoon had zelfs in zijn woning geen stroom of warm water. Ik wou niet naar mijn huis, daar zat ik niet op mijn gemak. Wat moest ik daar gaan doen in me eentje?

De dagen daarna kwam ik om de dag effe vlug binnen om kleren te wisselen. Hooguit nam ik de tijd om een sjekske te roken en dan was ik al weer weg. Alles was beter dan mijn flat op dat moment. Ik had al gelijk post en dat soort dingen, aiaiai. De hele poppenkast is nu aan ‘t draaien dacht ik dan. Er lagen 1850 eurie’s klaar als inrichtingsgeld maar op de een of andere manier beklemde het idee van meedraaien in het systeem, verantwoording afleggen en verplichtingen. Dat kwam in een keer heel dichtbij en de muren kwamen op mij af. Nu moest ik waarmaken wat ik al die tijd zo hard had geroepen. Ik kan vertellen dat ‘t me erg is tegengevallen. Dankzij een ervaringsdeskundige collega (Perry R.I.P.) ben ik na 2 weken mijn huis ingegaan en ze hebben me van alle kanten moeten pushen om te beginnen met schilderen, laminaat leggen, etc.

Ik ben gedropt in een flat die mijn huis moest worden, ik kon daar niet mee overweg. Mijn woonbegeleider heb ik de eerste 6 weken niet gezien, want die had vakantie! Ik was bang dat de buren me zouden horen en liep daardoor letterlijk en figuurlijk op mijn tenen door mijn eigen huis.

Na een hele strijd met mijzelf, die vooral ‘s avonds begon te spelen wanneer ik alleen thuis was, en dankzij mijn begeleiders voel ik me nu na 8 maanden thuis in mijn eigen huis. Maar ik heb nog een hele rit voor de boeg. Ik zal nog vele uurtjes ‘s avonds met mijn gedachtes zitten. Ik heb moeten breken met mensen waar ik eerst mee omging, want die zaten nog steeds in hun oude circuit. Daardoor ontstaat vereenzaming. Het hele administratieve gedeelte, oh wat een nachtmerrie.”

terug
 
 
In Beeld
Activiteiten bij de inloop
meer
 
Wat doet Netwerk DAK?
meer
 
Ons werk wordt mede mogelijk gemaakt door